یکشنبه ۰۳ آبان ۰۵ | ۱۵:۲۲ ۲ بازديد
باریکش بر روی آن شن‌های روان بردند؛ و او بود که قبری را طلسم که کنده بود پر کرد و با بیرون آوردن یک کتاب دعای کهنه از جیبش، بر فراز آن آرامگاه خلوت، آن کلمات امید و وعده را خواند که همیشه مایه تسلی سوگواران مسیحی بوده است. اورسولا به بیماری سل مبتلا نشد. او مدتی مضطرب و پریشان بود؛ اما روزهای آرام یکی پس از دیگری سپری می‌شدند و آگاهی از آن حضور مراقب، او را از هرگونه ترس و لرزی ابجد که در غیر این صورت باید این دوره انتظار را برایش به عذابی دردناک تبدیل می‌کرد،
باز می‌داشت. آنها هر روز همدیگر را ملاقات می‌کردند. با نسخ خطی هم غذا می‌خوردند و در کنار دریا با هم قدم می‌زدند. آنها مجبور بودند منتظر بمانند تا زمان قرنطینه سپری شود؛ اما سرانجام آن روز توسل فرخنده فرا رسید که یک کشتی بخار توقف فرشتگان کرد و قایق خود را برای آوردن آنها به آب انداخت؛ کافران و دو تبعیدی از بشریت به یکدیگر و سپس به کشتی بزرگی که در انتظارشان بود نگاه کردند و دانستند که زمان آزمایش آنها به پایان رسیده است. مسافران عبادت کردن آن کشتی موکل جن مشتاق بودند که آنها را بزرگ کنند و قهرمانی
دختر را تا آسمان‌ها ستایش کنند؛ اما او عبادتـِـ - Ebadate از ستایش طفره می‌رفت و خود را آرام دعا از دنیای کوچک کشتی دور نگه می‌داشت، تا اینکه سرانجام روزی فرا رسید که آنها به آرامی به دریا رفتند.[صفحه ۳۷۳]به بندر زیبای ساوت‌همپتون رسیدند و در آنجا لنگر انداختند. دارایی اندک اورسولا به سرعت جمع شد؛ او به تنهایی قدم به شلوغی دنیای بزرگ گذاشت، جایی که فرشتگان از هر طرف پیام‌های خوشامدگویی به راه بود و به دعا نظر می‌رسید هر مسافری دوست یا خویشاوند متون کهن مهربانی دارد که به او خوشامد بگوید. نه دقیقاً همه. یک هیکل بلند قامت
به سمت اورسولا آمد. دستی قوی کیف او را در دست گرفت. آقای کلی گفت: «تو را سوار قطارت می‌کنم.» و او نفس راحتی کیمیاگری کشید. از آنجایی که، همانطور که روح از شرایط جایزه به یاد خواهد آمد، فقط نویسندگان آمریکایی در نظر گرفته شدند، برخی از نام‌های آشنای خارجی به وضوح غایب هستند. احمد عبدالله، استیسی آمونیر، ذکر اف. بریتن آستین، فیلیس باتوم، توماس بورک، کانینگسبی داوسون، خانم هنری دودنی، لرد دانسنی، جان گالزورثی، پرسیوال گیبون، بلاسکو ایبانیز، موریس لول، ای. نیل لیونز، ستاره شناسی سوماس مک‌مانوس، جادو سیاه لئونارد مریک، ماریا موراوسکی، آلفرد نویز، می سینکلر و هیو والپول،
همگی بهبودی از جنگ جهانی را نشان می‌دهند. شیطانی اما کمیته با داستان‌های آنها کاری برای انجام دادن نداشت. با این حال، کمیته نمی‌تواند از ذکر «زیر لاله‌ها» ( داستان‌های کارآگاهی ، 10 دعاگر فوریه)، یکی از دو پیشینه تاریخی نمونه برتر دعانویسی در شهرها ژانر وحشت سال، خودداری کند. این اثر توسط یک نماز خواندن زن انگلیسی به نام می اجینتون نوشته شده است. شش نام دعانویس از فهرست خارجی که همین الان ارائه شد، مترادف با بهترین داستان‌های این دوره هستند. با این حال، داستان کوتاه، آنطور که در موطن اصلی خود رواج دارد، همچنان از ابطال کردن جادو داستان کوتاه نوشته شده در
سرزمین‌های دیگر برتر است. دعا در برخی محافل ادعا می‌شود که انگلیسی‌ها، روسی‌ها، فرانسوی‌ها، ادبیات دعانویس بهتری می‌نویسند. بنابراین، آنها داستان‌های بهتری نمی‌نویسند. اگر ادبیات، به تناسب بازتاب پیچیدگی واقعیت طلسمات وسیع ملتی که قرن‌ها به این شکل وجود داشته است، احضار از عمق باشکوه و ظرافت پیچیده‌ای برخوردار باشد، می‌توان تصور کرد که به تناسب بازتاب دعانویس روح جامعه مشترک‌المنافع که در عرض چند صد سال جایگاهی در تعویذ کنار امپراتوری‌های کهن به دست آورده است، آسان و هوشمندانه خواهد بود. اچ. ال. منکن اذعان می‌کند که داستان رمال کوتاه آمریکایی «ساده، مختصر و به طرز درخشانی مؤثر» است.[6] او
فرشتگان ادامه می‌دهد: «با مشرکان همزاد این حال، همان پوچی که رمان آمریکایی را مشخص می‌کند، داستان کوتاه دعا نویسی را نیز مشخص می‌کند.» و او علوم غریبه با قاطعیت می‌گوید: «بسیاری از نویسندگان فعلی داستان‌های کوتاه مجلات، چنین چیزهایی هیچ ارتباط قابل حرز تصوری با زندگی‌ای که انسان‌ها در جهان تجربه می‌کنند، ندارند.» او در ادامه می‌گوید: «نویسنده‌ی دین بومیِ هر نیرو و اصالت واقعی، تقریباً همیشه جادو سیاه تحت تأثیر شدید خارجی، طلسمات چه انگلیسی و چه قاره‌ای، قرار دارد.» با توجه به کلیسا حقانیت این دیدگاه - که توسط شاگرد شاو، ایبسن و نیچه مطرح شده است - ما معتقدیم
که بهترین داستان‌های نوشته شده در آمریکا امروز، زندگی را منعکس می‌کنند، حتی زندگی‌ای که پست اجنه غیر مسلمان و غم‌انگیز یا صرفاً پیش پا افتاده است. نویسنده حاضر در نیویورک علوم غریبه ایونینگ پست [7] اظهار داشت: «نگاهی گذرا به داستان‌های کوتاه دوازده ماه گذشته، دو
باز می‌داشت. آنها هر روز همدیگر را ملاقات می‌کردند. با نسخ خطی هم غذا می‌خوردند و در کنار دریا با هم قدم می‌زدند. آنها مجبور بودند منتظر بمانند تا زمان قرنطینه سپری شود؛ اما سرانجام آن روز توسل فرخنده فرا رسید که یک کشتی بخار توقف فرشتگان کرد و قایق خود را برای آوردن آنها به آب انداخت؛ کافران و دو تبعیدی از بشریت به یکدیگر و سپس به کشتی بزرگی که در انتظارشان بود نگاه کردند و دانستند که زمان آزمایش آنها به پایان رسیده است. مسافران عبادت کردن آن کشتی موکل جن مشتاق بودند که آنها را بزرگ کنند و قهرمانی
دختر را تا آسمان‌ها ستایش کنند؛ اما او عبادتـِـ - Ebadate از ستایش طفره می‌رفت و خود را آرام دعا از دنیای کوچک کشتی دور نگه می‌داشت، تا اینکه سرانجام روزی فرا رسید که آنها به آرامی به دریا رفتند.[صفحه ۳۷۳]به بندر زیبای ساوت‌همپتون رسیدند و در آنجا لنگر انداختند. دارایی اندک اورسولا به سرعت جمع شد؛ او به تنهایی قدم به شلوغی دنیای بزرگ گذاشت، جایی که فرشتگان از هر طرف پیام‌های خوشامدگویی به راه بود و به دعا نظر می‌رسید هر مسافری دوست یا خویشاوند متون کهن مهربانی دارد که به او خوشامد بگوید. نه دقیقاً همه. یک هیکل بلند قامت
به سمت اورسولا آمد. دستی قوی کیف او را در دست گرفت. آقای کلی گفت: «تو را سوار قطارت می‌کنم.» و او نفس راحتی کیمیاگری کشید. از آنجایی که، همانطور که روح از شرایط جایزه به یاد خواهد آمد، فقط نویسندگان آمریکایی در نظر گرفته شدند، برخی از نام‌های آشنای خارجی به وضوح غایب هستند. احمد عبدالله، استیسی آمونیر، ذکر اف. بریتن آستین، فیلیس باتوم، توماس بورک، کانینگسبی داوسون، خانم هنری دودنی، لرد دانسنی، جان گالزورثی، پرسیوال گیبون، بلاسکو ایبانیز، موریس لول، ای. نیل لیونز، ستاره شناسی سوماس مک‌مانوس، جادو سیاه لئونارد مریک، ماریا موراوسکی، آلفرد نویز، می سینکلر و هیو والپول،
همگی بهبودی از جنگ جهانی را نشان می‌دهند. شیطانی اما کمیته با داستان‌های آنها کاری برای انجام دادن نداشت. با این حال، کمیته نمی‌تواند از ذکر «زیر لاله‌ها» ( داستان‌های کارآگاهی ، 10 دعاگر فوریه)، یکی از دو پیشینه تاریخی نمونه برتر دعانویسی در شهرها ژانر وحشت سال، خودداری کند. این اثر توسط یک نماز خواندن زن انگلیسی به نام می اجینتون نوشته شده است. شش نام دعانویس از فهرست خارجی که همین الان ارائه شد، مترادف با بهترین داستان‌های این دوره هستند. با این حال، داستان کوتاه، آنطور که در موطن اصلی خود رواج دارد، همچنان از ابطال کردن جادو داستان کوتاه نوشته شده در
سرزمین‌های دیگر برتر است. دعا در برخی محافل ادعا می‌شود که انگلیسی‌ها، روسی‌ها، فرانسوی‌ها، ادبیات دعانویس بهتری می‌نویسند. بنابراین، آنها داستان‌های بهتری نمی‌نویسند. اگر ادبیات، به تناسب بازتاب پیچیدگی واقعیت طلسمات وسیع ملتی که قرن‌ها به این شکل وجود داشته است، احضار از عمق باشکوه و ظرافت پیچیده‌ای برخوردار باشد، می‌توان تصور کرد که به تناسب بازتاب دعانویس روح جامعه مشترک‌المنافع که در عرض چند صد سال جایگاهی در تعویذ کنار امپراتوری‌های کهن به دست آورده است، آسان و هوشمندانه خواهد بود. اچ. ال. منکن اذعان می‌کند که داستان رمال کوتاه آمریکایی «ساده، مختصر و به طرز درخشانی مؤثر» است.[6] او
فرشتگان ادامه می‌دهد: «با مشرکان همزاد این حال، همان پوچی که رمان آمریکایی را مشخص می‌کند، داستان کوتاه دعا نویسی را نیز مشخص می‌کند.» و او علوم غریبه با قاطعیت می‌گوید: «بسیاری از نویسندگان فعلی داستان‌های کوتاه مجلات، چنین چیزهایی هیچ ارتباط قابل حرز تصوری با زندگی‌ای که انسان‌ها در جهان تجربه می‌کنند، ندارند.» او در ادامه می‌گوید: «نویسنده‌ی دین بومیِ هر نیرو و اصالت واقعی، تقریباً همیشه جادو سیاه تحت تأثیر شدید خارجی، طلسمات چه انگلیسی و چه قاره‌ای، قرار دارد.» با توجه به کلیسا حقانیت این دیدگاه - که توسط شاگرد شاو، ایبسن و نیچه مطرح شده است - ما معتقدیم
که بهترین داستان‌های نوشته شده در آمریکا امروز، زندگی را منعکس می‌کنند، حتی زندگی‌ای که پست اجنه غیر مسلمان و غم‌انگیز یا صرفاً پیش پا افتاده است. نویسنده حاضر در نیویورک علوم غریبه ایونینگ پست [7] اظهار داشت: «نگاهی گذرا به داستان‌های کوتاه دوازده ماه گذشته، دو
- ۰ ۰
- ۰ نظر
الفباي پديده ********ي